Dag 17: Saint Germain en Laye - Peer

Dag 17

Laatste dag

Deze morgen was het lied van Jacques Dutronc zeker van toepassing. “Il est cinq heures, Paris s’éveille”. Nochtans zeer goed geslapen bij Nele en Koen. Macht der gewoonte zal het geweest zijn. Vroeg wakker worden werd een gewoonte. Een stad zien ontwaken had ik nog niet meegemaakt.

Oost-West

Alhoewel ik graag fiets, zeker door Frankrijk, kijk ik er toch naar uit om weer bij mijn liefdes te zijn. Heb ze ondanks de drukke dagen toch gemist. “Oost, West thuis best”, luidt het spreekwoord. En dat cliché klopt, denk ik.
Ben ze echt dankbaar dat ik deze tocht heb kunnen maken.
Kijk ernaar uit om het vrouiwke te knuffelen. Ook Maxwell heb ik gemist. Ben benieuwd hoe hij gaat reageren als ie zijn baasje terugziet.

RER en metro

Door de goede begeleiding van Nele ben ik vlot, door het Parijse openbaar vervoer, veilig en wel in Gare du Nord geraakt. Zonder haar had ik dat labyrint aan openbaar vervoer nooit ontwart. Momenteel zit ik op de Eurostar. Wat een gemak! Op weg naar thuis.

Volgers

Mijn soloreis naar het Zuiden zit erop. Een kleine 1500 km. Dwars door Frankrijk, niet de makkelijkste route die er is. Nu het avontuur voorbij is wil ook de volgers, zeker de dagelijkse volgers bedanken. Jullie waren een warme steun. In gedachten fietsten jullie met me mee over de heuvels door de Franse dorpen en trotseerden samen met mij de elementen en de kilometers. Op die manier voelde het niet aan als een solotrip.

Hier sluit ik af.

Dit is geen vaarwel, maar een welgemeend tot weerziens.

Tot een volgende reis, wie weet?